Is een begin van een zin die je vaak hoort aan het einde van een film waarin de verteller zijn slotpleidooi begint. Een mooie boodschap die natintelt tot halverwege de titelsong. Dan druk ik op stop, zucht een keer en ga naar de wc voor de opgehouden plas. Even zappen voor iets luchtigs en ik ben weer terug op aarde.
Soms probeer ik de boodschap te onthouden omdat ik denk dat ik er morgen nog wat aan kan hebben. Maar ik weet er geen één meer. Want morgen was het gewoon een mooie film.
And here i am … Eigenlijk zou ik dolblij moeten zijn maar ik voel me gewoon. Vandaag heb ik gewoon gewerkt, gewoon gegeten, gewoon gepraat en nu zit ik dit gewoon te schrijven. Gewoon, omdat ik het kan. Maar eigenlijk is wat ik kan een goede reden om mijn leven juist niet te zien als vanzelfsprekend. En eerlijk gezegd krijg ik dat besef steeds meer.
Gisteren zag ik op tv het verhaal van een jonge gast van 24. Hij leed aan hartfalen; een aangeboren afwijking. Om die reden is er een defibrillator bij hem ingebouwd. Hij had ondertussen al drie keer dood moeten zijn. Maar dankzij een oplawaai van dat apparaatje is hij er nog. En daar sta ik bij stil. Want ik ben gewoon. Doodgaan is voor mij alleen nog een gegeven, geen dagelijks besef. En dat besef krijg ik steeds meer
Bij mij om de hoek staat een reclamezuil met daarop een foto van een doodziek mens. En daaronder de tekst: ‘ikbenernog.nl.’ Blijkbaar is gezond zijn voor mij zo vanzelfsprekend dat ik er op gewezen moet worden dat er ook zieke mensen zijn. Morgen kan ik het zijn. En dat besef krijg ik steeds meer.
Het leven is kwetsbaar en juist daardoor zo mooi dat ik ongewoon wil zijn. Zomaar een dag is een prachtige dag. Stoplichten zijn niet irritant maar een uitvinding om de kans te vergroten dat ik de overkant haal. En als ik het gehaald heb wil ik glimlachen naar vreemden.
Gewoon, omdat ik het besef.
Opgedragen aan Juliana Drege.
* 22 april 1990
† 16 november 2010
Pure rijkdom!