Ontgroening in dating-land

De boost die je ego krijgt is heerlijk. Wat een aandacht, wat een leuke mannen. Binnen korte tijd had ik een paar inspirerende contacten. Het kaf werd van het koren gescheiden na mijn mededeling dat ik vooralsnog niks wilde ondernemen-simpelweg omdat ik mijn handen vol had aan het gewone leven. Leuke mails, ervaringen uitwisselen en dan maar eens kijken. De neurotische drang om steeds die mailbox te checken deed zijn intrede, maar omdat ik niemand ontmoette, viel het verder wel mee.

Het begon met zijn rake woordgrap en gaandeweg ontwikkelde zich een gezellige correspondentie. Veel herkenning, ook drie kinderen, gedeelde emotionele vraagstukken. Het bleef een tijdje vooral over allerlei algemeenheden gaan en dat was positief, kneuterig en leuk. Achteraf vraag ik me af waarom het "zo laat" pas over de details ging, maar op dat moment stond ik daar helemaal niet bij stil. Tot die ene avond. Toen bleek dat hij in plaats X woonde. Ik ook. Hij werkte in plaats Y, waar ook mijn bureau stond. Kind A voetbalde bij vereniging Z, net als mijn telg. Ineens wist ik wie hij was, viel alles op zijn plek. Ik was er lacherig onder en vond het vooral erg, erg toevallig. Ik mailde hem de aan elkaar gepuzzelde stukken in een geinig epistel . Wat volgde was een lange stilte. Die ik niet begreep, want hij reageerde altijd snel. Later, alles overdenkend, heb ik hem schoorvoetend achter zijn pc zien kruipen. Hij vond dit helemaal niet grappig, hij was zich helemaal suf geschrokken. Want eigenlijk was hij nog niet zo gescheiden als hij had gezegd. Eigenlijk woonde hij nog gewoon bij zijn gezin. Eigenlijk was scheiden, buiten de ruzies, nog niet echt aan de orde geweest. Eigenlijk had hij helemaal niet op een datingsite moeten staan. Maar ja, hij was wel heel ongelukkig.

Boem. Keet heeft -weer eens- aan den lijve ondervonden dat niets (nuance: niet alles) is wat het lijkt.

Ik heb het van mijn kant luchtig gehouden. Hij heeft er wél uit begrepen dat dit gedonderjaag hem fors in de problemen had kunnen brengen, als hij het slechter getroffen had met de persoon aan de andere kant van de digitale lijn. Er bleef weinig over van zijn vlotte babbel. Hij bedankte me nét iets te vaak. Zijn laatste vraag was of hij over een jaartje "ofzo" contact met me mocht opnemen. Daar heb ik voor bedankt.