Sinds maandag ben ik ziek. Gewoon ziek. Legaal vind ik. Het is meer dan een jaar geleden dat ik dat voor ’t laatst met een zelfgemaakte schorre stem en een snuf semi-zieligheid m´n baas heb opgebeld, dus maandagochtend was de overweging snel gemaakt. Het moest gewoon even. Zit niet lekker in m´n vel. Oftewel ik kak even op alles. Moet kunnen vind ik. Volstrekt biologisch verantwoord!
Vandaag ben ik gebeld door m´n baas. Met een ‘ik wil weten hoe het gaat maar eigenlijk bedoel ik: Stomme sukkel! Hoe haal je het in je hoofd om je ziek te melden’-telefoontje, werd mij gevraagd hoe het ging. KAK! Of ik er voor het weekend al last van had. Wat hij eigenlijk bedoelde was: ‘Heb je niet gewoon te veel gezopen van ‘t weekend? Sukkel!?’
Gelukkig was ik net wakker, had nog geen koffie gehad, dus ‘t was niet zo moeilijk om mijn zelfgemaakte schorre stem met een snuf semi-zieligheid weer op te zetten: ‘Gewoon een griepje baas. Beetje koorts.’ Wat ik eigenlijk bedoelde was: ‘KAK! baas KAK! Ik heb d´r gewoon even de pest in! Mág ik?’
Of ik me een dag van tevoren dan wel weer beter wilde melden. En voor ik antwoord kon geven: TUUT TUUT TUUT opgehangen. En dan heb je aan mij dus een verkeerde. Ik blijf gewoon nog 2 weken thuis. Gewoon om m’n baas te dissen. La me met rust en doe normaal! KAK!
Maar ja, mijn functioneringsgesprek staat op de agenda. Dus ik moet wel gaan. Morgen maar bellen dat ik uitgekakt ben… eeh… de koorts al is gezakt en ik weer heeeelemaal tot zijn nobele beschikking sta.
