Puberend door de jaren zeventig dacht ik dat een soulmate iets te maken had met bijvoorbeeld Donna Summer. Of Barry White. Als in de plaatselijke disco na “La Bamba” de klanken van “Love to Love you baby” de inmiddels testosterongevulde oren binnendrongen zag het leven er altijd erg mooi uit.
Een kleine uitleg voor mijn niet-leeftijdgenoten:
Een kleine uitleg voor mijn niet-leeftijdgenoten:
“La Bamba”
Jongens en meisjes dansen op een warmbloedig Zuid-Amerikaans nummer in een grote kring om een puberpaartje heen. Deze hebben de twijfelachtige opdracht iemand uit de kring te kiezen om mee te zoenen en vervolgens van plek te wisselen. Er konden een aantal dingen gebeuren, en dat leverde soms hilarische taferelen op.
“Love to love you baby”
Razend populair slownummer van inderdaad; Donna Summer.
Als je de soundtrack van de film “Thank God it’s Friday” nog te pakken kunt krijgen, daar staat een versie van een minuut of veertien op. Hm. Hypofyse Tergend Tijdloos. “Thank God it’s Friday” is een soort afro-amerikaanse Saturday Night Fever.
Earth Wind & Fire, Tavares, Chick (niet dat mannenblaadje) en Barry White, dat waren in mijn ogen pas “soul”maatjes.
Mijn Donna Summer heb ik februari dit jaar mogen ontmoeten via een datingsite. Niet dat ik op zoek was naar een relatie, maar ik was wel op zoek naar herkenning en antwoorden op mijn vele vragen. Met mijn afgebrokkelde zelfvertrouwen en wankele basis was het namelijk nog geen tijd voor alweer de nieuwe liefde van mijn leven. Ik reageerde op haar nickname: Waldorf en Statler. (ken jij ze?) Dat moet een vrouw met humor zijn dacht ik, en inderdaad, aldus geschiedde. Het begin van een bijzondere vriendschap.
Beiden gescheiden. Scheiding in volle gang, bij beiden een kind in het spel, en samen in de achtbaan van persoonlijke ontwikkeling. Wij hebben geen provider nodig om te weten dat wij er 24/7 voor elkaar zijn. Wij voelen elkaar aan, er is onvoorwaardelijk universele liefde en respect naar elkaar.
Begrijpen elkaar zonder woorden. Spiegelen elkaar met woorden en accepteren dat ook. Dit gaat veel dieper dan een man-vrouw relatie in de maatschappelijk verantwoorde zin van het woord. Dit heeft niets te maken met huisje-boompje-beestje.
Voor mijn nieuwe, mij nog onbekende levensgezellin, heb ik de volgende boodschap: Wat er ook over dit onderwerp terug te vinden is (Google: zielsverwanten), als je dit zelf nog niet ervaren hebt, is het lastig te bevatten. Wees niet bang, het is namelijk voldoende om mijn Donna Summer alleen maar te accepteren. Voor jou komen er namelijk naast respect en (ook fysieke) liefde nog twee dimensies bij: zorg en committment.
Voor mijn Donna Summer (tevens personal Googlette): bedankt kanjer!
Voor de leermomenten in verleden, heden en toekomst.
Halleluja.
/www.youtube.com/watch?v=01nV-IfC98M