Nou begrijp ik waarom onze politieke elite zich in Den Haag gevestigd heeft. De hoofdstad van een land is meestal de plek waar regeringen zich in hun boomhut nestelen om plannetjes te smeden voor ons aller welzijn. Hier in de Lage Landen doen we het anders. The Hague is the place to be. Met het torentje als gepimpte boomhut. En ik heb deze Da Vinci Code door een ‘situatie-tje’ kunnen kraken: in Den Haag is het namelijk volkomen legaal om te bluffen. Oftewel: 1+1=3.
Omdat het mij 37 jaar lang is gelukt om niet over een bananenschil uit te glijden en m’n nek te breken, te stikken in een dropje, en zonder eigen risico door rood te fietsen wilde ik mezelf een uniek cadeautje geven: een Hohner Chromatic ‘Toots Thielemans’ Mellow Tone mondharmonica. Jawel, de Mercedes onder de harpjes. Na wat speurwerk door mijn goede vriend Google, kwam ik uit bij een winkel in Den Haag. Bestellen, betalen, 5 nachtjes slapen, en dan: Hieperdepiep, hoera! Niet dus...
Het heeft me ongeveer twee maanden telefonisch onderhoud gekost voordat ik mijn levensverzekering in handen had. Het contact met de winkel was na verloop van tijd zelfs zo ontspannen dat ik de medewerkster bij haar voornaam kende: Debbie. Hier volgt een hoorspel van de laatste vier gesprekken:
Eerste gesprek:
Ik: ‘Hey Debbie, met Armand. Zeg, je had de vorige keer gezegd dat je mijn Mellow Tone afgelopen weekend op de bus zou doen, het is nu maandag, dus ik bel even om te vragen of het is gelukt.’ Debbie: ‘Heb je een ogenblikje? Dan kijk ik even.’ Ik: ‘Sgoed!' Debbie: ‘Ik heb even gekeken en we hebben alles binnen gekregen, behalve die van jou.’ Ik: 'WHAT?! @#$%-Censuur-
’ Debbie: ‘Ik bel wel even met de leverancier, en dan bel ik je terug.’ Tweede gesprek:
*Badeend geluid* (mijn zelf ingeknepen ringtone). Debbie: ‘De leverancier vertelde me dat de Mellow Tone nergens meer te krijgen is. Zelfs niet in België en Duitsland.’ Ik: ‘Had je me dat twee maanden geleden dan niet kunnen zeggen?’ Debbie: ‘Daar hebben wij geen invloed op. Toots Thielemans is nu in Den Haag voor een optreden. Zijn eigen Mellow Tone is kapotgegaan maar zelfs hij kan niet aan een nieuwe komen. Ik: ‘Tjonge, als zelfs de grote man niet aan zijn eigen harmonica kan komen, dan moet het wel waar zijn.’ Debbie: ‘Je kunt wel een andere uitzoeken als je wilt.’ Ik: ‘Ik kijk wel even.’
Gelukkig vertelde mijn goede vriend Google me dat er nog meer muziekwinkels bestaan, en daar heb ik er twee van gebeld. En wat denk je? Inderdaad!
Derde gesprek:
Ik: ‘Hoi Debbie! Ik heb wat andere winkels gebeld, en zij bleken de allerlaatste Mellow Tones op aarde te hebben. Dus ik wil mijn geld terug.’ Debbie: ‘Daar hebben wij geen invloed op. Stuur maar een mail en dan storten we het geld terug.’ Ik: ‘Dank je!’
Vierde gesprek (een half uur later).
Debbie: ‘Je zult het niet geloven, maar er komt net een vrachtwagen aan, en de chauffeur heeft 3 Mellow Tones bij zich! Wil je hem nog hebben?’ Ik: ‘Echt waar?! Da’s wel apart zeg! Nou, stuur op dat ding dan!’ Want ja, ik wilde gewoon mijn harmonica. Het kon me niet meer schelen hoe ik er aan kwam.
De volgende dag had ik hem eindelijk! Ik deed de doos open, graaide wat tussen verpakkingsmateriaal, wat eerder leek op de inhoud van een vuilnisbak, en pakte het doosje met mijn wonder er voorzichtig uit. En het eerste wat ik zag... waren een paar krassen! Alsof iemand met een hand vol gouden ringen met mijn harmonica had lopen jongleren. DEBBIE!!!!!
Eergisteren heb ik de boel retour gedaan. Vandaag had ik mijn geld terug. Morgen ga ik naar de plaatselijke muziekwinkel om een paar Lee Oskar bluesharmonica’s te halen. Want Haagse Debbie heeft bepaald dat spelen op een echte Toots voor mij te hoog gegrepen is.
