Van oudsher ben ik zeer in politiek geïnteresseerd. Ik ben ook een tijdje heel actief geweest. Maar dat is allemaal lang geleden. Tegenwoordig volg ik het van een afstandje, heb er veel meningen over, ventileer die als het gezelschap geschikt is en verder houd ik me rustig. Mijn wilde haren ben ik kwijt.
Daar komt bij, en dat is pijnlijker, ik ben de laatste twintig jaar in opvattingen naar rechts opgeschoven. Maar omdat de politieke partijen dat ook hebben gedaan, ben ik dus nog steeds links. Zelf noem ik het liever veranderingsgezind.
Dat opschuiven naar rechts is een maatschappelijk fenomeen. We zagen het in de hele wereld. En omdat Nederland altijd twintig jaar achter loopt in maatschappelijke veranderingen, beleven we die verrechtsing hier de laatste tien jaar pas echt. Dat betekent onder andere minder tolerantie, meer verruwing en minder acceptatie van andersdenkenden. Dat geldt voor andersgelovenden, maar ook voor anderslevenden.
Ja, ik weet wel, we waren het eerste land met een homohuwelijk. Maar dat is buitenkant. Aan de binnenkant zijn “we” steeds minder ruimdenkend over het samenleven van en met ‘anderen’. Voorbeeldje: singles worden minder en minder geaccepteerd.
Wij ‘alleengaanden’ zijn een aparte groep aan het worden. Terwijl in IJsland de premier trouwt met haar vriendin, praten we hier in Nederland alleen nog maar over de singlestatus van Mark Rutte, onze (waarschijnlijk) toekomstige premier. Er wordt zelfs een televisieprogramma gemaakt om hem aan de vrouw te helpen. Het is schijnbaar ondenkbaar dat een single ons land gaat leiden, laat staan vertegenwoordigen in het buitenland. We hebben liever dat Rutte uit-een-kast komt (“zie je wel”), dan dat we een premier zonder partner ons land toevertrouwen.
Aan de andere kant, als Rutte straks PaarsPlus leidt, heeft hij de ultieme mogelijkheid de status van singles te verbeteren. De acceptatie van ons te vergroten. Rutte kan onze held, ons symbool van singletrots worden. Een teken voor verrechtsend Nederland dat wij er ook mogen zijn. Dat we met z’n ruim twee miljoenen gehoord willen worden. Dat we niet alleen meer staan, maar samen! En dan roept de voorzitter van de singlesvakbond: willen we naar de Dam… dan gaan we naar de Dam. En daar aangekomen roepen we allemaal: Singles Samen Staan Niet Alleen! Singles Samen Staan Nooit Alleen.
Misschien een mooie slogan voor een nieuw kabinet? Moeten ze wel opschieten, want anders loopt Rutte in de tussentijd toch nog tegen een partner aan... Ik hoorde namelijk dat hij op deze site actief is geworden. Mocht je hem zoeken: zijn nickname is Dreamer…
