Met een koel glas biologische Trappist voor mij, zat ik in een maatschappelijk verantwoord restaurant tevreden over de Rotterdamse haven uit te kijken. In de loop der jaren ben ik dat uitzicht erg gaan waarderen. De moderne architectuur en de 'niet lullen maar poetsen'-mentaliteit mag ik wel. En natuurlijk dat filmfestival. Niet het klimaat. In Rotterdam waait het altijd, het is er overdreven winderig.
Met een zwaai werd er een salade voor mij neergezet en tot mijn schrik zag ik dat er een veel te grote pluk kiemgroenten centraal lag. Wel eens een hap daarvan genomen? Of je een bak groenten aan het beffen bent. Salade met de ‘bite’ van… nou ja, ik hou me in. Ik schoof het overdreven plukje gezond aan de kant en zette mij manmoedig aan het verorberen van de onderliggende waterkerssalade, die vergezeld ging van een meergranen-en-nog-meer-pitten-broodje met een biologische spread.
Aan het tafeltje naast mij zat een peroxideblonde vrouw met de gelaatsuitdrukking van een ons ontvallen persoon in een politieopsporingsbericht, conspiratief met haar vriendin te sissen; maar wel zo luid dat het makkelijk te volgen was. Wat ik natuurlijk deed, want ik schrijf niet voor niets columns. De tobberig kijkende vriendin, een ademstokkende replica van Ena Harkness uit Coronation Street (een serie van heel lang geleden, alleen de medefossielen onder u weten dat nog), knikte bij iedere oneliner die het kirrende leeghoofdje tegenover haar uitte.
“Dus ik zeg, ik zeg, Henk, zie het als kijkgeld jongen. Je wilt ze zien, dan moet je er ook voor betalen. En niet alleen voor hen, maar ook voor mij. Ik heb tenslotte ook mijn kosten”. Haar iPhone meldde zich en ze keek verrukt naar het binnengekomen bericht. “Kijk, dit is Jerome op zijn boot. Hij heeft een erg leuk huis ook, ik zou er zo willen wonen, maar ja, dat gaat nog even niet. Hij heeft me al een paar keer gevraagd, maar ik zeg telkens dat ik nog vier jaar geld tegoed heb en dat laat ik niet schieten. Henk betaalt nu 1700 euro per maand voor mij en de kinderen en dat laat ik natuurlijk niet schieten”.
In gedachten zag ik Henk, de zaterdagvader, in een toenemende graad van uitputting al acht jaar partneralimentatie betalen aan deze ex van hem. Is dit nou exemplarisch gedrag voor gescheiden vrouwen? Natuurlijk niet, maar…
Twaalf jaar partneralimentatie betalen is dat niet uit de tijd? Het is een wetgeving die naar mijn idee de toch al aanwezige existentiële bezitsdrift van sommige ouders (en hun advocaten) daar waar het gaat om de kinderen, zich doet uitbreiden naar het financiële terrein. Dus inderdaad, het wordt kijkgeld.
“Maar Ingrid, wat ga je dan doen als je vier jaar verder bent?”, vroeg de vriendin. “O, dat hebben Jerome en ik al geregeld hoor”, lachte Ingrid, zonder zelfs maar een rudiment van geweten. “Dan trek ik bij hem in!”.
De twaalfjarige partneralimentatie is uit de tijd. Die is bedacht door mannen en vrouwen die allang dood zijn en die stoffige ideeën hadden over moederschap en vaderschap, mama thuis en papa die de kost verdient. Het leven nu is anders. Papa’s en mama’s zijn gelijkwaardig. Vrouwen en mannen ook.
Voor het allereerst ben ik het eens met een voorstel van de PVV: afschaffen die eeuwigdurende partneralimentatie! Ik ben benieuwd wat de andere coalitiepartijen van dit statement van de gedoogpartner vinden. Wat zou mannenmagneet Sabine Uitslag van ‘de partij van het radicale midden’ vinden van dit voorstel? En de CU? En durft Rutte zijn vrijgezellennekje uit te steken? Hoe komt Cohen die ineens ‘nee’ durft te zeggen op voor dit deel van zijn toch al tanende electoraat?
Mariëtte Fehmers is naar P&W geweest en heeft haar zegje gedaan. Zij heeft in ieder geval wèl een heldere mening (uit onverdachte hoek!) en dat terwijl er vast klanten van MAD zijn die het niet met haar eens zijn. Chapeau! Waarvoor dank namens alle betalers van eeuwigdurende partneralimentatie. Het lijkt mij overigens een prima onderwerp voor Basta!
Opnieuw in gedachten zag ik Ingrid lekker shoppen bij de groentejuwelier, de broodconsulent, de vleesadviseur en de zuiveldesigner van de partneralimentatie van haar ex. Om vervolgens vanuit haar elitewijkje te vertrekken naar de boot of het optrekje van Jerome. Ploeterpapa Henk werkt dan nog even over…
O ja, om van alle verdenkingen van persoonlijk gewin gevrijwaard te zijn: ik betaal géén partneralimentatie…
