Voor mijn verjaardag heb ik mezelf een iPhone gegeven. Ik heb de aanschaf zo lang mogelijk uitgesteld om me te beschermen tegen verslaving aan dit fantastische apparaat. Tot nu toe is het meegevallen. Nou ja meegevallen, eigenlijk hou ik me in.
Voor berichten kan je verschillende soorten geluiden instellen. Ik dacht, ik hou het makkelijk. Dus voor sms, Whatsapp, Facebook en mail stelde ik dezelfde toon in. Het geluid van een bel. Elke keer als ik een melding kreeg schrok ik me rot. Ze hadden deze toon beter harde bel kunnen noemen. Ik zette het geluid zachter en dat hielp een beetje.
Maar toen ontdekte ik wat anders. Bij elke geluid dat op de toon leek greep ik naar mijn telefoon, geheel automatisch. In een liedje wat ik erg leuk vind zit ook zo’n geluid en toen ik tijdens het luisteren weer mijn telefoon pakte werd ik me bewust van mijn reactie. Wat heb ik gelachen om het beeld van mijn hoofd op het lijf van een hond.
Ik vind het eigenlijk wel sneu gedrag dus ik heb maatregelen genomen. Inmiddels heb ik een ander geluid voor de meldingen gekozen. Die je niet veel hoort. En mijn mail komt niet meer automatisch binnen, de grootste bron van geluid. En zo is mijn sneue gedrag gereduceerd tot wat ik aanvaardbaar vind. Het geluid uitzetten ging me te ver want het is ook wel leuk.
De Pavlov reactie op het geluid van de bel, in welke uitvoering dan ook, is er nog maar op een andere manier. Elke keer als ik het hoor moet ik lachen en zie ik de hond met mijn hoofd. Op mijn andere neurotische gedragingen ben ik het ook gaan toepassen door er in mijn hoofd het belgeluid aan toe te voegen.
Sindsdien hoef ik de uitspraak ‘Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’ niet meer tegen mezelf te zeggen. Kan het ook niet horen met al de bellen in mijn hoofd
Helaas heb ik sinds kort een nieuwe maar leerzame verslaving... Wordfeud! Zonder geluid...
madastoria@gmail.com
