Ik heb 2 merken die ik zonder passen uit het rek kan grissen omdat ik weet dat het gewoon goed zit. Het is eigenlijk alleen zoeken naar de goede kleur.
Vorig jaarbleek één van ‘mijn’ merkwinkels verschwunden. Dat was de winkel waar ik 50% van mijn kleding kocht. Ik ben toen volkomen gedesoriënteerd de grote boze winkelwereld ingelopen om te kijken of ik een andere shop kon vinden waar ze verkochten wat ik nodig had. Da’s niet gelukt. Mijn andere merkwinkel was het jaar daarvoor ook al verdwenen, maar daar had ik gelukkig een nieuwe dealer voor kunnen vinden, waar ik toch wat nieuws had kunnen scoren.
Vorig jaarbleek één van ‘mijn’ merkwinkels verschwunden. Dat was de winkel waar ik 50% van mijn kleding kocht. Ik ben toen volkomen gedesoriënteerd de grote boze winkelwereld ingelopen om te kijken of ik een andere shop kon vinden waar ze verkochten wat ik nodig had. Da’s niet gelukt. Mijn andere merkwinkel was het jaar daarvoor ook al verdwenen, maar daar had ik gelukkig een nieuwe dealer voor kunnen vinden, waar ik toch wat nieuws had kunnen scoren.
Eergisteren was het weer tijd voor mijn winterinkoop. Allereerst ging ik naar mijn nieuwe dealer. Daar zag ik een blouse hangen van mijn merk die voor mij gemaakt leekte zijn. Omdat ik niet kon geloven dat ik na 10 minuten al succes had, ben ik hem toch even gaan passen. Hij zat als gegoten. Ik dacht serieus in een snelle blik te hebben gezien dat ie € 30 was, maar bij de kassa hoorde ik het verkoopmannetje met een verveeld gezicht € 110 zeggen. Hij zag dat ik hem verbouwereerd stond aan te kijken. ‘Tja, nieuwe collectie’, zei hij met een nog verveelder gezicht. En toen ik goed keek zag ik inderdaad dat ie zo duur was. Ik heb de koop met weemoed afgeblazen en ben verdwaasd vertrokken.
Omdat ik geen behoefte had aan een déjà vu van vorig jaar ben ik aan het begin van de stad een winkel binnengelopen, waarvan ik wist dat ze wel eens iets hadden naar mijn smaak. En daar zag ik … diezelfdeblouse hangen. Ik graaide hem uit het rek en zocht naar het prijskaartje. Die was nergens te vinden. Ook niet tussen de andere maten. Ik ging naar een verkoopmannetje en vroeg naar de prijs. Dit moest hij even opzoeken, maar ‘het systeem’ kon niks vinden, behalve de inkoopprijs. Na enig overleg met collega’s zei hij dat ik hem voor € 60 mee mocht nemen. Toen keek een andere collega naar de blouse, checkte hem op onvindbaar prijskaartje en zei dat ik hem wel voor € 50 mocht hebben. Bij de kassa kwam iemand aanlopen die leek op het hoofdverkoopmannetje. Hij pakte de blouse, keek me aan en zei: ‘Weet je wat, ik maak je dag nog mooier, je mag hem voor € 30 hebben.’
Nu kan ik hier diepzinnig over nadenken en zeggen dat het zo moet zijn of dat ik het ook-wel-eens-verdien. Ik vind het gewoon grappig en leuk genoeg om op te schrijven.
, de volledige versie gekocht. Volgende keer weer alleen maar losse woorden!
