Half 8, zondagochtend 1 januari 2012. Ik warm mijn handen aan de beker Starbuckskoffie. Mijn vlucht naar Parijs vertrekt bijna. Een rendez-vous in de stad van de (verboden) liefde op Nieuwjaarsdag. Is dit echt een goed idee? Enthousiast heb ik de uitnodiging geaccepteerd en nu het zo ver is staat de kleine lafaard in mij op. Die houdt niet van nieuwe ervaringen, weet ik uit ervaring. Ik spreek mezelf streng toe. Stop met zeuren, gaan en genieten. Niet denken maar voelen.
Met mijn voorhoofd tegen het vliegtuigraampje gedrukt geniet ik van de zon die altijd schijnt boven de wolken. Nieuwe ervaringen zijn leuk en spannend. En kunnen er ook voor zorgen dat je je stoot. Daarna gebeurt je dat niet meer vertelt het spreekwoord. Want een ezel stoot zich niet tweemaal aan dezelfde steen. Is dat zo?
Ik denk niet graag in de termen goed of fout, slagen of mislukken. Ik noem het leren. Soms stoot je je tig keer voordat je het doorhebt, wat dan ook. Ik ervaar een voorbij huwelijk of relatie dan ook niet als mislukt. De liefde verdwijnt niet, het verandert alleen van vorm.
Het weerzien kan alleen maar hier plaatsvinden, in de stad van de liefde. De wolken en de zon wisselen elkaar af terwijl we door de stad wandelen. Het urenlang samen praten zijn we nog niet verleerd. Soms onderbroken door intens prettige stiltes. De avond praten we vol in het appartement met uitzicht over de verlichte stad. Met pizza en prosecco als diner. Herinneringen, ervaringen, vragen en opnieuw de bekentenis van beide. Liefde laat zich niet beteugelen. Dat is weer duidelijk geworden vandaag.
Ik word wakker door een zachte kus op mijn voorhoofd. Het is nog vroeg en na een moeilijk afscheid brengt de taxi mij naar het vliegveld. Ik ben blij dat ik niet naar de kleine lafaard in mij heb geluisterd. Een nieuwe mooie ervaring ben ik rijker. Ik heb niet het idee dat ik mij gestoten heb. Wie weet gebeurt dat tijdens onze volgende ontmoeting die zal plaatsvinden in de sneeuw. Of niet...
