Beloofd is beloofd. In mijn vorige verbale oprisping kondigde ik aan nu en dan het ziekenhuis te memoreren waar ik de eerste week van mijn bestaan doorbracht. Ik was namelijk een ‘vroege vogel’, althans volgens mama. Volgens de rest van de wereld was ik gewoon te vroeg geboren, ofwel prematuur, maar dat woord vond zij een diskwalificatie van haarzelf als productiefaciliteit.
Nu kunt u zuchten en denken ‘ach gut’, maar dan kent u mama nog niet. Binnen een dag wisten alle mensen in witte jassen dat termen als ‘prematuur’ en ‘te vroeg geboren’ en ‘neonatologie’, in haar bijzijn leidden tot uitzinnige uithalen, het dreigen met een klachtenprocedure, het uittrekken van infuusslangen en mokkend, passief agressief zwijgen. Mijn mama draagt hakken, nou ja, stiletto’s en die stonden op haar nachtkastje, als wapens naast haar bed op betere tijden te wachten. De kans op fysiek letsel voor personeel was dan ook niet geheel uitgesloten, dus men keek wel uit.
Ik ben dus een vroege vogel, laten we het veiligheidshalve daar maar op houden.
Mijn mama had last van bloedstolsels en daardoor longembolie en trombose. Dat vond ik niet zo gek, want het huwelijk van mijn ouders was op zich al een bloedstollende situatie. Voeg daar een keizersnede aan toe, et voila. Dus kreeg mama eerst bloedverdunners en toen dat niet hielp volgde uiteindelijk later toch nog de echtscheiding. Dat had overigens ook invloed op papa’s bloed: de druk ging direct aanzienlijk omlaag.
Papa heeft een buurman, Remco. Die houdt niet van medicijnen en wantrouwt alles was een titel heeft. Hij kiest altijd voor ‘natuurlijke remedies’, zegt-ie en hij leest daartoe boeken van kruidenvrouwtje Melli Uijldert. Hij gaf dan ook bij papa aan ‘dat al die chemische troep die mama kreeg vast niet werkt’. En hij schonk zich daarbij nog maar eens een stevige borrel in. Nu heb ik wel eens gehoord dat alcohol bloedverdunnend werkt, dus misschien moet mama dat ook maar gaan doen, de rest van haar leven. En zeker ook niet meer trouwen. Vooral dat niet. Papa’s buurman lijkt zich in ieder geval voorgenomen te hebben alvast anticiperend te werk te gaan; hij is en blijft ongehuwd en neemt dagelijks zijn portie preventieve natuurlijke medicatie. Zijn bloed moet wel heel dun zijn onderhand.
Enfin, terug naar de witte jassen… Zoals gezegd had mama wat klachten en papa had ook wat kleine irritatietjes over de radioloog. Die had een beetje dom gedaan, om onze toekomstige koningin maar eens te citeren. Hij had wat over het hoofd gezien waardoor mama een paar trombosetjes hier en een paar embolietjes daar meer opliep. Ach, we maken allemaal wel eens een foutje, niet? Papa had daarover een gesprekje met hem waar hij stralend van terug kwam. Papa vond zijn smoezen doorzichtig. Ik vind dat vanzelfsprekend voor een radioloog, ‘t is per slot zijn vak de zaak goed door te lichten. Papa stelde voor ‘radio’ te vervangen door ‘pseudo’ en ‘loog’ vet te drukken op zijn badge. Of het op zijn voorhoofd te tatoeëren. Papa liep met deze suggestie dus een paar jaar vooruit op de Milenniumtrilogie. Dat vond die meneer niet zo leuk, geloof ik.
Mama heeft later zelfs nog een briefje van de radioloog gehad. Dat was best wel tof. Daar stond een prachtig verhaal in, wat er op neer kwam dat hij destijds zijn dag niet zo had, zij ook wel erg moeilijke benen had (volgens papa is de rest ook vrij moeilijk) en dat het vast allemaal wel goed kwam. En: hij zou het naar vinden als zij zijn bedoelingen verkeerd begreep. Tja. Een specialist met het gevoelsleven van een amoebe, zeg maar. Papa heeft bijgaande pin up voor hem gevonden, wellicht warmt hem dat op.
We zijn nu vier jaar verder en mama heeft haar probleem onder controle, dat wil zeggen, het probleem van de bloedstollende situatie. Over de rest zwijg ik voor nu. En de radioloog? Papa kwam laatst in een grand café mijn redder, de gynaecoloog tegen. Ze namen beiden een biertje, met instemmend geknik van de ook aanwezige buurman Remco. Papa vroeg naar de radioloog. Mijn redder lachte. Die bleek omgeschoold en was de politiek in gegaan. Komt die badge met titel die papa aandroeg toch nog weer van pas…
