Ik ben bijna vier jaar en mijn vader schrijft op MAD. Ik ga hem assisteren. Nu en dan zal ik u van mijn gedachtespinsels deelgenoot maken, als kind van inmiddels gescheiden ouders. Ik ga u de oren wassen en niet zo zuinig ook! Stelletje zich suf datende, labiele, om de haverklap verliefd wordende en gescheiden sufkoppen! Hormonaal gehandicapten! Dat maakt maar kinderen en gaat uit elkaar! Ik zal jullie, inclusief papa en mama, eens een lesje leren! Natuurlijk zijn er een paar onder jullie die er niets aan kunnen doen – nee, jij niet! - maar de rest is rijp voor heropvoeding.
Maar… vanavond ben ik heeeel vredelievend. Vanavond maken jullie mijn geboorte mee. En het is bijna Kerst, dus…
Driekoningen 2008. Begeleid door een koor wat op de gang stichtelijke liederen uitkrijt, wordt mijn verpakking (mama) in vliegende vaart naar de kelderlijke krochten van het ziekenhuis gebracht. De schuldige (papa) rent mee. Binnen drie kwartier word ik uit de verpakking gehaald, losgekoppeld en in een hels licht aan vele ah 's en oh 's blootgesteld. Waarmee met enkele incisies een eind komt aan mijn vredig klotsend, schoppend en schommelend bestaan. Dag aarde, wees welkom, hier ben ik: Chris, het centrum van de wereld. Dat weet u nog niet, maar dat ga ik veranderen! Hoedt u!
Zoals gezegd ben ik keizerlijk geboren, met een sectio, in vaktaal. Dat is ook voor een baby een heel aparte ervaring, het gaat nogal snel. Direct na de geboorte had ik wat startproblemen, maar die waren heel snel voorbij. De eerste mens die ik waarnam toen ik het licht zag, een man met een groen petje op en een soort bivakmuts. U zult begrijpen dat ik trots en gerustgesteld was: mijn vader was chirurg! Jawel! Ik ging een intellectueel en materieel gouden toekomst tegemoet.
Helaas, bleek het niet papa te zijn, maar de gynaecoloog, een erg aardige man, die min of meer de redder was van mama en mij. Waarvoor mijn dank. En die van haar. Papa heeft inmiddels gemengde gevoelens over mama’s redding, geloof ik. De operatie verliep verder voorspoedig en ik werd schoongepoetst en van zuurstof voorzien. Ik kon mij dus van meet af aan weten omringt door veel zorg en aandacht, zoals het past bij iemand van mijn statuur.
Daarna werd ik in een soort pausmobiel gelegd. Gelukkig bleek ook papa aanwezig. Hij mocht vervolgens mijn navelstreng doorknippen en mama en papa mochten mij bewonderen. En dat deden ze natuurlijk, waarbij mama erg opgelucht was dat ik niet de anatomie van de oren van papa had gekopieerd. Dat onderwerp was al regelmatig besproken tussen haar en mij toen ik nog in haar woonde. Het bleek van groot belang te zijn, want zelfs nu nog vragen sommigen zich af of mijn oren het formaat aan zullen nemen van die van papa. Wees gerust, dat zal niet het geval zijn, ik heb een geheel eigen concept in gedachten.
Verder laat het u duidelijk zijn: je hebt kinderen die via de keizersnede worden geboren (keizerskinderen) en kinderen die op de "natuurlijke" wijze het licht zien (***kinderen). De meeste kinderen zijn ***kinderen, dat weet iedere ouder. En als ze het nog niet weten dan komen ze er nog wel achter. Het is even wennen natuurlijk, maar het dringt steeds meer tot mij door dat deze typering voor mij niet geldt. En zo kwam ik in één zin tot de essentie van het bestaan in dit tranendal: het is keizerlijk of ***.
Nadat papa en mama mij hadden goedgekeurd en vastgesteld dat papa mij niet erfelijk had belast met uitwendige kenmerken die verontrustend zouden kunnen zijn, werd ik naar mijn residentie gereden, afdeling 6b van het ziekenhuis in onze stad. Van de kraamafdeling naar de afdeling neonatologie, ooit daar geweest? Om te beginnen twee verdiepingen en tweehonderd meter van elkaar verwijderd. Planologen en medisch specialisten…. Volgens papa beschikken de meeste mannen in witte jassen - en aanverwante mutanten - over “de empathische, communicatieve en sociale vermogens van de gemiddelde Zeeuwse mossel". Ik kreeg daar een frons van in mijn voorhoofd en verslikte me in mijn sonde, maar mama zei: "Papa eet graag schaaldieren dus dat lost zich vanzelf op". En dat klopte, hij vrat ze op. Allemaal, die witte jassen, die would be pseudo McDreamy’s. En vooral de radioloog! Later meer daarover, u bent nog niet van mij af.
Maar, zoals gezegd: vanavond ben ik vriendelijk voor u. Vrede op aarde en fijne feestdagen. En maak niet nog meer kinderen als je niet zeker weet dat je bij elkaar blijft. Stelletje MAD-ketels.
