Dit jaar heb ik een bijna vergeten hobby nieuw leven ingeblazen. In mijn jonge jaren reed ik veel op de racefiets van mijn vader en wat genoot ik daar van. Ik hoefde niet veel moeite te doen en legde met gemak behoorlijke afstanden af.
Mijn eerste echte eigen racefiets heb ik inmiddels gekocht en wat ben ik er blij mee! Trots heb ik een foto van de fiets op Facebook gezet. Een vriendin, die ik al jaren ken, reageerde op de foto met de tekst: zo vader, zo dochter! Die woorden zorgden er voor dat de tranen over mijn wangen liepen. Inderdaad, mijn vader genoot ook erg van het fietsen maar door een noodlottig ongeval overleed hij op jonge leeftijd. Ik was toen 14 jaar. Om mijn verdriet te verwerken stapte ik op zijn fiets en tijdens het rijden had ik het idee dat hij toch bij me was. Zo is de hobby begonnen.
Mijn leven ging verder en het verdriet werd minder maar missen doe ik hem nog steeds. Er zijn momenten dat dit gevoel vergroot wordt. Een diploma uitreiking, trouwen, de geboorte van mijn dochter, zijn verjaardag, de feestdagen. Ik had het zo graag met hem willen delen.
Vanuit mijn eigen ervaring doet het me pijn als kinderen een vader of een moeder moeten missen als gevolg van een scheiding. Er zullen gevallen zijn waar het niet anders kan maar in mijn ogen is het veelal zinloos. Ik heb
hier een ongezouten mening over, die ik graag uit.
Kinderen vragen er niet om een ouder te moeten missen door een scheiding. Dit is een beslissing die voor hun wordt genomen. Uit gevoelens van rancune, bitterheid, jaloezie, noem het maar op. Het getuigt wat mij betreft niet van liefde voor een kind als deze bewust bij een ouder weg wordt gehouden. En zeker niet van volwassen gedrag. De kindertijd gaat snel en komt nooit meer terug.
Ik kijk met veel liefde terug op de jaren dat mijn vader wel bij me was. Ook al waren er momenten dat ik hem niet zo aardig vond. Ik snapte niet dat hij me zo achter m’n broek aan zat wat school betrof. Ook snapte ik niet dat hij het een goed idee vond dat ik leerde zeilen. Vooral als ik tijdens de les weer met de boot omsloeg en dat zelf moest oplossen. Nu snap ik wat hij voor ogen had en ben ik hem zo dankbaar. Als je een ouder moet missen als gevolg van de dood is dat onomkeerbaar. Een ouder moeten missen door een scheiding is dat niet.
Ik heb ondertussen weer veel kilometers gemaakt. In gedachten rijdt mijn
vader altijd mee en zo fietsen vader en dochter toch samen.
