Patchouli !

Ik heette toen ‘pionier’, kreeg een levenslang gratis abonnement en had profielnaam Peter1. Ik was de eerste Peter op de site, dat zegt genoeg. Je kon toen geen foto’s plaatsen, maar maakte een soort compositietekening van jezelf. Dat klinkt prehistorisch, ik weet het, maar ik stam nog uit de tijd van HackTick en de start van XS4ALL door ‘techno-anarchisten’. Die waren van mening dat ieder mens recht had op informatie, liefst gratis. KPN was de vijand. Ik was zo’n anarchist, maar wilde wèl een lekker mokkel. En die zag je niet veel in die kringen… wel nerds avant la lettre.

XS4ALL is inmiddels overgenomen door KPN en OneHello door Relatieplanet. Je kunt in de huidige habitat van MAD – die van ‘happy singles’ – de ‘die hards’ onderscheiden van de feuten door de wijze waarop ze Relatieplanet aanduiden: ‘RP’. Goed, ik stortte me op de markt van dating, mating en relating. Dat leverde hilarische taferelen op. Een bloemlezing: Ik mailde met Marion uit Rotterdam. Lang, mooi, gevat en optimistisch, deed iets met Photoshop en stripverhalen. Ik viel als een blok voor ’t profiel en later haar foto. De mails waren leuk. We planden een date, ik nam de trein. Op ‘t station zag ik haar niet, zij mij wel! Ze stond pal voor me. Met de proportionering van een stevige hobbit. Ik had het kunnen weten: Photoshop! Naar de strips heb ik niet meer gevraagd. Ze droeg een helm met lampjes die op haar gezicht schenen. Dat hielp tegen ‘seizoensgebonden depressie’, meldde ze. Ze greep me vast – de buit binnen – en trok mij mee. Ze rook naar zweet en Biotex. Ik keek in de lampjes, zag ’t licht en keerde om: ik heb haar de trein uit moeten duwen…

Enkele weken later, in Utrecht: voor mij zat Cassandra. In een Indiabroek, met spiegeltjes, kraaltjes en een wolk Patchouli. Als ik iets zei knikte haar hoofd pseudobelangstellend naar rechts of links, ze keek me nooit recht aan. Ze hoorde me, luisterde niet. Een melange van tantra, gereformeerde jeugd en ‘would be hippie’. Ze greep mijn hand en wees: een lek in mijn aura, boven mijn linker schouder! Daar stroomde energie weg! Ze wilde ‘de toetsen van de piano van mijn ziel bespelen’. Na deze valse noot haakte ik af. Fortissimo…

Eva kwam. Lang, slank, in aanvang introvert. Naar eigen zeggen ‘nadrukkelijk zonder rugzakje’. Na een etentje, waarbij ze verhaalde over haar moeizame relatie met haar ouders en de neiging zichzelf pijn te doen, zei ze dat ik haar deed denken aan haar ex. Ze omhelsde me, bedankte me want ik had haar geconfronteerd met onverwerkt verdriet en vertrok; ze ging in regressietherapie. De rugzak ontbrak wellicht, maar ze had een vrij ruime hutkoffer op sleeptouw.

En toen kwam Els, musica. Ze nam me mee naar haar flat en bed. Naar New York, naar de Twin Towers. Naar een kroeg, naar een concert waar zij de sterren van de hemel speelde, naar …. alles! De passie spatte er van af. Wat een vrouw. Ze vertelde ook over de zelfmoord van haar moeder en huilde in mijn armen en ik huilde met haar mee. We waren verliefd tot over onze oren. En ze werd vervolgens verliefd op een ander en kreeg een kind van hem. De roes was net zo snel voorbij als hij was begonnen. Ik zuchtte, gaf mijn abonnement weg aan een vriend, die paste het profieleen beetje aan; hij date zich vervolgens suf onder de naam Peet1. Wellicht nog steeds op RP, u bent gewaarschuwd!

Ik kreeg opdracht een ‘psychologisch instrument’ te ontwikkelen om datelustigen op ‘wetenschappelijk basis’ te matchen. Ik had veldervaring, maar we wilden het goed aanpakken. Dus stuurde ik verlegen psycholoog Floris, die met mij het product moest maken, op ‘flirtcursus’ in Amsterdam. Helemaal hot in die tijd. Hij werd de cursus uitgestuurd. Door zijn verlegenheid keek hij naar beneden. De vrouwelijke deelnemers klaagden dat hij naar hun borsten loerde. Floris verliet geschokt het pand, werd opgevangen door de caissière en belandde in haar bed; ze wonen nog samen. Prima cursus dus.

En die vragenlijst? Tijdens de testfase daarvan ontdekte ik op de site mijn ‘droomvrouw’, lees toekomstige ex en trouwde met haar. We zijn een huwelijk, kind, rechtszaken, scheiding en jaren verder. De trofeevrouw van destijds bleek een ‘botoxbabe’ en ontwikkelde zich tot de Hannie Schaft van de gescheiden moeders. Sinds ’45 is dat geen optie meer, anders zou ze me het liefst subiet ‘abknallen’.

En toen? Na een jarenlang zelfopgelegd moratorium besloot ik in een vlaag van heldhaftige zelfoverwinning c.q. zelfontkenning, oude ervaringen nieuw leven in te blazen: ik keek op MAD en ging weer voor de bijl. Is er veel veranderd? Nee. De techniek is beter, de interface gelikter. De digitale paardans is hetzelfde. Profielen variëren net als toen van gladde ‘eigengeilers’ tot ideale schoonzonen en soms ontwapenend eerlijke of aangrijpende levensverhalen. En nog steeds: ’Eigenlijk ben ik een heel gek mens’ of de mildere variant ‘Ik ben prettig gestoord’. Vaak is dat een parabool.

Is ‘t leuk? Ja! Want mijn doelstelling is veranderd. MAD heeft een eigen cultuur, inderdaad meer community. Een dorp, inclusief roddels, onderlinge lijntjes, verhuizingen èn sociale controle. Contact leggen via internet verandert de natuurlijke volgorde der dingen. Als je dat maar voor ogen houdt ben je niet onaangenaam verrast als je verrast wordt, hooguit geamuseerd. De mensen op het net blijven intrigeren, met al dan niet doordachte representaties van de eigen werkelijkheid, hun zelfbeleving en vaak doorzichtige, humorvolle en creatieve teksten.

Toen deze column af was stapte ik met vriendin Nathalie een Indiaas restaurant in. We zaten net toen ik een wolk parfum rook die ik eerst niet thuis kon brengen; het deed een mentaal alarm af gaan. Verrek… Patchouli! Ik keek om mij heen. Een tafeltje verder zat een overjarige hippievrouw, met – het komt nog voor – hennakleurig haar. Ze pakte de hand van de veel jongere man tegenover haar en had het over een ‘piano’…

“ Kom”, zei ik, “Ik vind het hier niet gezellig, laten we ergens anders naar toe gaan”. Nathalie volgde mijn blik, monsterde het tafereeltje even verderop belangstellend, pakte bedachtzaam haar tas en zei met een heel vilein lachje: ”Resten uit een onverwerkt verleden, ouwe?”