De afgelopen week heeft een vrouwelijke collega me twee keer op verschillende dagen gevraagd hoe oud ik ben. Na de eerste keer zei ik: ‘38’. Toen ik dat na de tweede keer ook zei dacht ze dat ik de eerste keer een grapje maakte. Als iemand me minstens 10 jaar jonger geeft is dat eerder regel dan uitzondering. Ik heb 2 weken terug zelfs m´n ID getrokken omdat twee meiden van rond de 20 mijn antwoord gewoonweg niet geloofden. Aan de ene kant bezorgt dit gegeven me een onthaastend gevoel omdat het lijkt alsof Vadertje Tijd al jaren vergeet mijn klok op zomertijd te zetten. Maar aan de andere kant geeft dit soms ook een ongemakkelijk gevoel, omdat ik wel ben wie ik ben. En dat is iemand met de herinneringen, ervaring en opgekropte hoop van een bijna 40-er.
Ik geloof nog steeds in Never Never Land, flirt dagelijks met Tinker Bell, maar vind het soms vermoeiend om altijd te winnen van kapitein Haak omdat hij volgens het sprookje nu eenmaal niet kan verliezen. Terwijl de realiteit anders is. Ik ben het kind in mezelf nog niet verloren omdat het nog niet geboren is. Ik ben geen vader. Daarom droom ik nog.
Op mijn leeftijd is het bijna ongewoon om geen kinderen te hebben, terwijl het voor mij geen keuze is geweest maar het gevolg van een ongeplande levensloop, net als iedereen die wel kinderen heeft. Je neemt geen kinderen, je krijgt ze.
Mijn kind is ongeboren. En ik blijf Peter Pan totdat ik hem of haar heb leren vliegen.
mooimooimooimooi