Concurrentie in de liefde. Ik geloof er niet in. Ook al werd het me vanaf het begin op MAD meerdere malen ingefluisterd door vrouwen, tijdens een uitje of telefoongesprek.
Hoogtepunt was een telefoongesprek dik een jaar geleden. Opgewekt vertelde ik dat ik iemand leuk vond. Dat het zo goed voelde, hoe leuk ik hem vond, en bijzonder. Ze was even stil aan de andere kant. ´Hij klinkt erg leuk. Als je geen werk van hem maakt, pik ik hem in.´ Toen was het mijn beurt om stil te zijn. ´Tjonge, wat ben jij toch grappig!´ zei ik tot slot. Daarmee was het klaar. Dacht ik. Het pakte anders uit. Of zij en haar acties de oorzaken waren of niet, het goede gevoel met de man in kwestie was op slag verdwenen. Voor dat goede gevoel had ik namelijk geen ruimte meer. Ik was woest en tegelijk van de kaart door het gevoel van hoogverraad. Vrouwen steunen elkaar onderling in mijn beleving. Bestond er dan toch zoiets als concurrentie in de liefde?
Concurrentie bestaat bij de gratie van angst en onzekerheid. Elkaar in de gaten en scherp houden. Op je hoede zijn, nooit weten wat de ander gaat doen. Ik kies ervoor om me daar niet mee bezig te houden (behalve nu even in deze column). Niet zakelijk, en niet privé. Daarvoor hou ik teveel van mezelf. Concurrentie bestaat alleen als je gelooft dat het bestaat. Net zoiets als Sinterklaas. Een draak van een man met een lange baard, en een enge zak waarin hij je kan stoppen als je niet lief genoeg bent. Heb ik ook geen zin in.
Maar toch, liefde lijkt zo vluchtig in de datingwereld. Als gescheiden ouder ben je daarnaast ‘beschadigd’. Heb je in alle redelijkheid enig idee wat goed voor je is, als alles onbewust nog verrekte pijn doet? Dan wil je afleiding, je wilt vlinders die fladderen, eindelijk die lekkere seks die je al zo lang niet meer had, de warmte en aandacht. Het gevoel gezien en gekoesterd te worden door iemand anders. Je wilt letterlijk uit de pijn vluchten, in de armen van de ander. En het liefst gister. Met alle gevolgen van dien. Want die ander kan jouw pijn niet verwerken of leegte opvullen. Dat kun je alleen zelf.
In het afgelopen jaar heb ik bij mezelf gedrag ontdekt waarmee ik het fenomeen concurrentie in leven heb gehouden. Ik bakende namelijk mijn terrein af bij een serieus leuk contact. Ik vertelde aan alle vrouwen om me heen dat ik een te gekke klik had met de man in kwestie. Met andere woorden: Mijn! Het werkte. In ieder geval even. Het manipulatieve in mijn gedrag ondermijnde elk oprecht gevoel. Bovendien lokte het manipulatief gedrag bij de ander uit.
Dus… toch concurrentie? Nee, ik ben en blijf eigenwijs. Het afbakenen van mijn territorium doe ik al een poos niet meer. Dat besluit heeft me een zee van ruimte gegeven. Een aanrader! In plaats daarvan vertrouw ik op mezelf, de ander, onze onderlinge chemie en de goede afloop. Wat die ook mag zijn. Dat werkt. In elk geval voor mij.
Liefs,
Sterre
