Ik las in de krant dat sociaal psycholoog Johan Karremans van de Radboud Universiteit van Nijmegen er achter is gekomen dat mannen dommer worden als ze een babbel hebben gemaakt met mooie vrouwen. En met al die huppelende studentes om zich heen, heeft hij er denk ik best wat jaartjes over moeten doen om tot zijn bevindingen te komen. Waarschijnlijk verwachten veel vrouwen nu dat ik hier snoeihard tegenin ga. Dat doe ik niet. Ik voel me bevrijd, verlost, vernieuwd en in de ultieme staat van verlichting zonder dat ik eerst, net als Boeddha, 49 dagen onder een boom heb moeten niks doen.
Eindelijk heb ik rust gevonden met mijn innerlijke Zelf. Ik mag Zijn. Morgen ga ik een altaartje maken voor Meneer Karremans, wiens naam ik voortaan met een hoofdletter en de meest nederige eerbied uitspreek. Zijn Publicatie leg ik open op een bed van vijgenbladeren en maak van de tekst: “Mooie vrouw maakt man dommer” een mantra, waarmee ik vanaf nu elke dag tot geestelijke zuivering kan komen. Net zo lang totdat ik ga lopen schudden op de grond. Ik ga patchoeliwierook kopen om zijn Aanwezigheid te eren, gewoon omdat Hij het verdient.
Karremans is Ohm. Ik hoef niks meer. Zijn Woord is mij genoeg. Visioenen van bloemetjes en kabbelende beekjes vervullen mijn geest. Niks is nuttig. Alles is wel. Komend weekend ga ik een tamboerijn kopen en zweef met een glad geschoren kop en een gewaad van zuiver zijde de stad in om rondedansjes te maken van geluk.
Het Lot heeft namelijk bepaald dat ik ben gezegend met een baan in het onderwijs. En dan ook nog eens op een school voor Zorg en Welzijn, waar het merendeel van de studenten en personeel best vrouwelijk is. En ik praat daar regelmatig mee. Dus als er nu nog iemand durft te beweren dat ik m´n werk niet goed doe, tja …
