Collega’s zijn er in verschillende soorten en maten. Ze komen en verdwijnen weer uit je leven zonder dat je ooit nog aan ze denkt. Heel soms kom je een bijzonder exemplaar tegen die je niet meer vergeet.
Zo ook met Clemens, voorheen filosofie student. We zijn een paar jaar collega’s geweest en door een opmerking op zijn eerste werkdag wist ik meteen, jij hoort in het rijtje bijzondere collega’s. Hij vertelde dat hij de koningin een brief ging schrijven, hij wilde geen Nederlander meer zijn want hij voelt zich een wereldburger.
Al snel bleek dat we dezelfde kijk op ons werk hadden en op het leven. Het leeftijdsverschil van 10 jaar deed hier niets aan af. Aan een blik hadden we genoeg. Op bedrijfsfeestjes dansten we altijd samen alleen de polonaise lieten we aan ons voorbij gaan. Langzamerhand kwam de gesjeesde student in Clemens wat tot rust. Hij ging serieus studeren in de avonduren, kreeg een vriendin en werd ‘volwassener’. De ochtenden op het werk met een kater werden aanzienlijk minder.
De bruiloft van een oud collega was aanleiding om weer eens samen te dansen. En voor Clemens een uitgelezen moment om ouderwets dronken te worden. Hij herinnert zich niet veel meer van de dag, dat bleek toen we samen de foto’s bekeken. Wat hij zich wel herinnerde was het gesprek dat wij hadden toen we in de rij stonden om het bruidspaar te feliciteren.
Terwijl ik stond te wachten overdacht ik het instituut huwelijk en wat het voor mij persoonlijk betekent. Al mijmerend bedacht ik dat een verbintenis voor het leven de verbintenis met jezelf is. In voor- en tegenspoed. En als ik nog een keer ga trouwen ik dat met mezelf doe. Ik draaide me om naar Clemens en vertelde hem dat. Het bleef even stil voordat hij met een glimlach zei ‘Astoria, trouwen met jezelf mag niet volgens de wet, dat heb ik al uitgezocht.’
Voor de omstanders zal het hebben geklonken als een grappig gesprek. Clemens en ik wisten echter precies waar het om ging. Geluk komt van binnenuit. Boeken vol zijn hierover geschreven. Er over lezen is makkelijk, het toepassen vraagt om te beginnen oefening en discipline. Als het goed is gaat het steeds meer als vanzelf. Al zal je momenten hebben dat je het vergeet.
Op het moment dat ik het weer vergeet kijk ik in de spiegel en beloof mij opnieuw onvoorwaardelijke eeuwige trouw. Dat kan je eindeloos doen want van jezelf scheiden is onmogelijk.
Een prettige gedachte of juist niet? Ben benieuwd....
madastoria@gmail.com
.
