Nee, ik ben niet verliefd. Wil ik het worden? Nou, ik sta niet te trappelen om mijn verstand tijdelijk in te leveren voor de vlindertuin van Artis. Toch lijkt verliefdheid vaak het hoogste goed in de online datingscene. De klik, vonk en verliefdheid prijken als de heilige drie-eenheid bovenaan de verlanglijst van vrijgezel Nederland.
Een ex-vriendje schetste het haarscherp. ‘Ik ben niet verliefd. Een relatie heeft voor mij pas waarde, als die start met verliefd zijn. En dus einde oefening.’ Leuk samen in bed gegymd maar dat was nu klaar. Helder.
In mijn optiek heeft verliefdheid een functie. Tijdelijk klamp je je dusdanig aan elkaar vast, dat je wanneer de rose mist optrekt, ervan overtuigd bent dat je er samen, met hard werken, iets heel moois van gaat maken. Samen (ver)bouw je een nestje, en krijg je al dan niet kinderen. Glorie, glorie, halleluja!
En toch…. We zijn allemaal zo bewust. Zo weten we bijvoorbeeld heel goed dat je pas van iemand kunt houden als je van jezelf houdt. Dat wisten we niet toen we dertien waren, en nu wel. Gelukkig maar. Scheelt weer een gebroken hart, of twee. Waarom updaten we onze overtuigingen omtrent verliefdheid niet? Waarom blijven we pubers in dat opzicht?
Mede door het hardnekkige vasthouden aan het mythische van verliefdheid ben ik gestopt met online daten. Al een poos. Het is mijn ervaring dat wanneer de keuze groot is, liefde steeds vluchtiger wordt. Fladder de fladder, en weer vrolijk door naar de volgende… Mijn liefdesleven in het echte leven bevalt me prima. Ik ervaar voldoende leuke, vrijgezelle mannen met diepgang. Soms ontstaat er iets moois. Heel soms ontstaat een connectie die zijn weerga niet kent. Pure liefde. Verliefdheid is echter een station waar mijn trein niet meer stopt.
Is dat cynisch of zinnig?
Liefs,
Sterre
En vooral met volle teugen hiervan genieten!!
