‘Van te veel spektakel wankelt men allicht’ vertellen de rode neonletters boven op het dak van een gebouw mij. Toepasselijke woorden op dit moment in mijn leven en dat van mijn dochter. Ongevraagd en onverwacht zijn we in een achtbaan terecht gekomen. Gelukkig weet ik dat we eerdaags uit mogen stappen en ons eigen leven weer op kunnen pakken.
Maar nu ben ik het even zat en het liefst wil ik de kalender een paar weken verder zetten. Wegzakken in zelfmedelijden is voor anderen misschien een optie, ik heb er een grote hekel aan. Ik adem in, ik adem uit en tel tot 10. Ik pak een kussen en sla mijn frustraties er uit.
Opeens ben ik terug in de vrije val die ik vorige week maakte voordat de parachute open ging. Ongeveer 30 seconden waarin de tijd stil staat, er niks is en tegelijkertijd alles. De ultieme adrenaline kick en het surrealistische gevoel dat niets is wat het lijkt. Het zijn niet kwalitatief uitermate teleurstellende weken, zo wil ik het niet beleven. Ik wil de schoonheid zien van deze tijd en dat lukt me sneller dan ik denk.
De zon heeft uitbundig geschenen en er is bijna geen regen gevallen. De
onvoorwaardelijke hulp van familie en vrienden. Het pure lachen tussen de tranen door. Gezellige etentjes en terrassen. Antibiotica die de ontsteking in mijn kies heeft doen verdwijnen. De alcoholcontrole waarbij ik eindelijk een keer mocht stoppen en de agent verbaasd deed staan toen ik hem daarvoor bedankte. Het goede boek wat ik heb gelezen. De mooie muziek die ik gehoord heb. De flexibiliteit en de vrolijkheid van mijn dochter.
Ik ga naast haar bed zitten terwijl ze ligt te slapen. Minuten lang kijk ik naar haar en streel zachtjes over haar hand. Het is goed zo, meer heb ik niet nodig. Ik ben precies waar ik mag zijn.
madastoria@gmail.com
