Nog niet zo lang mag ik mijn loonzakje elke maand ophalen bij een onderwijsinstelling. Het is alweer een tijdje geleden dat ik zelf de onderkant van schoolbanken heb kunnen beplakken met speekselvers kauwgom en ik moet zeggen: de tijden zijn waarlijk veranderd. Krijtborden zijn vervangen door white- en smartboarden. De meester heet Hans en de juffrouw heeft haar bloemetjesjurk vervangen door een sexy minirokje. En ik noem haar Jojanneke.
Sigaretten worden niet meer met straffe hand ingenomen, maar populaire Hans doet gezellig mee en geeft een vuurtje aan “zijn” leerling. Waar ik vroeger nog tot de orde werd geroepen door een borstel net wel of net niet te ontwijken, kunnen onderwijsyuppen om diezelfde borstel worden aangeklaagd door ouders die zich in die gevallen niet beter voordoen dan hun eigen kroost.
Ja, tijden zijn waarlijk veranderd.
Waar de meester en juffrouw vroeger nog 15 jaar lang met dezelfde leermethode hun lessen konden vullen, moeten Hans en Jojanneke ongeveer elke jaar een 3-daagse cursus volgen om zich weer opnieuw het zogeheten “Nieuwe Leren” eigen te maken.
Laatst mocht ik een kijkje nemen op een, in no time uit de grond getrokken nieuw miljoenencomplex van de onderwijsinstelling. En wat denk je? Geen lokalen, neeeee, open ruimtes met multifunctionele verschuifbare “hangende” wanden in te felle kleuren en een heeeeele hoop glas. Bedoeld als nieuwe manier van het waarborgen van veiligheid, onder het mom van: “Als je elkaar kunt zien, kan er ook niks fout gaan en voelen we ons allemaal ontzettend veilig.” Ik krijg er jeuk van. En als ik dan wil krabben, word ik nog door 100 ogen gezien ook. Even een lekker rustmomentje hebben op de wc gaat ook niet meer, want die zijn knaloranje geworden.
Toch wil ik mezelf wijsmaken dat ik iets mis wat wel gezien moet worden. Iets wat goed is. Het liefst iets wat ik door kan trekken naar m´n eigen leven. En ik geloof dat ik ’t gevonden heb.
Ik werk op een school voor o.a. laatste kanshebbers. Jongeren die overal vanaf zijn getrapt krijgen nog een laatste kans om zichzelf als mooi onderdeel klaar te stomen om de aarde draaiende te houden. Bestraffen werkt niet bij deze groep; dat zijn ze al genoeg gedaan. Hans en Jojanneke moeten bij deze groep een frisse nieuwe pedagogische aanpak toepassen. Ze moeten dichtbij de doerakken gaan staan en vragen: “Wat kunnen wij doen, zodat jij je rustig houdt?” En ’t schijnt te werken! Leerlingen bloeien op omdat er niet verteld wordt wat ze niet goed doen, maar wat ze wél goed doen. Stel, ik zou dit principe toepassen op m´n eigen leven en me, in welke relatie ook, wat meer richten op de ander, ondanks …?
Want vaak heeft een schreeuw behoefte om geblust te worden door een fluister en doet een schouderklop soms wonderen.
