‘Vraag me alles,’ zegt de vrouw terwijl ze de man met de lichtblauwe, afwezige ogen liefdevol aankijkt. In stilte schieten zijn antwoorden geluidloos voorbij. De man is blind voor haar ware aard. Haar wervelende blauwe jurk verschijnt niet op zijn netvlies, net als de bloemen in haar haar, en de glans in haar ogen die wijst op een eeuwenoude connectie. Koortsachtig denkt hij na en overlegt met zichzelf. Want dat deze vrouw iets bijzonders heeft, is hem duidelijk. Hij voelt hoe ze hem naar plekken kan brengen, die hij op eigen kracht nog niet bereikte. En hoe ze deuren kan openen, die voor hem tot dit moment gesloten bleven.
Het ´alles´ verlamt hem, de keuze is teveel. Hij allerliefste wil hij terug naar zijn ex-vrouw, als ze maar net zo verlicht zou zijn als hij. Met haar had hij het gezin waar hij van droomde. Het gezin waar hij nooit afscheid van wilde nemen. Hij schudt de gedachte van zich af. Onmogelijk. Ergens onderweg heeft hij de liefde voor zichzelf vervangen door de onvoorwaardelijke liefde voor zijn kinderen. Zo wapent de man zich tegen elke vrouw die hem wil omhelzen uit warmte, medeleven, liefde, steun of gewoon omdat. Sinds de dag waarop hij zijn eigenliefde opgaf, vecht hij voor erkenning, een goed belegde boterham, en alles dat hem eindelijk moet toekomen na alle geleden ellende. En wel nu. Maar hoe formuleert hij dat naar deze vrouw?
‘Dus je bent journalist?’ vraag hij ten overvloede. Hij weet het antwoord best. Ze knikt. Publiciteit, dat heeft hij nodig. Wanneer aan het grote publiek duidelijk wordt wat hij weet en kan, zal alles gaan stromen. Erkenning van de wereld en zijn ex-vrouw, werk, geld, geluk, een prachtig huis aan de kust, en eindelijk rust. Maar ja, kan deze vrouw dat voor hem realiseren? ‘Wat wens je voor publiciteit?’ vraagt ze. Hij heeft geen idee, als die publiciteit er maar komt. Goedschiks, kwaadschiks, linksom, rechtsom. Langzaam zakken zijn luiken weer dicht. ‘Onmogelijk’, echoot het in zijn hoofd. ‘Zou je een tekst op spelfouten willen controleren?’ vraagt hij tot slot. De zon schijnt door de bijna transparante, witte gordijnen naar binnen en de vrouw kijkt hoe het gefilterde licht op de bank danst. De ogen van de man weerspiegelen verdriet en onmogelijkheid. Ze omhelst hem met heel haar hart. ‘Tuurlijk lieverd, geen probleem.’
Wat is jouw reactie zijn als iemand je vandaag aanspreekt, en zegt: ‘Vraag me alles.’
Liefs,
Sterre
