Klaar

Klaar na 16 jaar samenzijn. Jaren van grote liefde, lief en leed, twee zwangerschappen en dito bevallingen, mooie vakanties, moeilijke tijden, elkaar klem zetten en weer loslaten. Vechten en vrijen. Na afloop van de final official break up staan we enigszins beduusd weer buiten. Onwennig ook. We gaan naar de bank en ik spring achterop de fiets bij ex. Ook daar volop hulp en begrip hoe we het willen. Rekeningen opheffen, rekeningen openen. Klaar.

De zon schijnt nog steeds als we weer buiten staan. En nu? Ex heeft wel gezien dat het niet zo best met me gaat. “Gaat het?” vraagt hij dapper. Ik schud mijn hoofd. Niet echt. In een flits denk ik aan al die mensen die hetzelfde moment doormaken. Hoe reageerden zij? Bouwden ze een feestje tot diep in de nacht? Gingen ze een boksbal te lijf? Besprongen ze hun kakelverse rebound lover? Of kropen ze thuis op de bank met een doos Kleenex? Ik wil delen wat ik echt voelde: een diep gevoel van falen. Een gevoel van onomkeerbaarheid. Ex kijkt me rustig aan terwijl ik emotioneel vertel hoe ik me voel. En toch, omkeren is geen optie. Het leven beweegt immers vooruit in een voortdurende verandering.

Ik herpak me. “Gaan we samen nog iets drinken?” vraagt hij, onwennig en licht verward door mijn openhartigheid. Nou nee. Het is klaar, en wat daar precies voor mij bij past, weet ik nog niet. Iets drinken hoort daar in elk geval vandaag niet bij. We schakelen om en praten over de kinderen, daar zijn we goed in. Daar vinden we elkaar in dezelfde diepe liefde. Want niemand houdt zoveel van onze kinderen als hij en ik. Geen nieuwe liefde. Geen soulmate. Niemand. Op zich een mooie gedachte: deze gedeelde onvoorwaardelijke liefde voor de kinderen. Voor het leven.
Liefs,

Sterre