Het vervolg.

Februari jl. vertelde mijn coach (ik ben in september 2010 door een bureau bij de hand genomen om mijn kennen, kunnen en willen eens uit te balanceren) dat ik zo snel mogelijk bij dit bedrijf weg moet.
Om weer de energie te krijgen die ik zo hard nodig had/heb.
Ik moest een datum noemen, en na even nagedacht te hebben zei ik: 1 september dit jaar.
Voor mijzelf had ik namelijk vorig jaar al bepaald dat 2011 het jaar van verandering van werkgever zou zijn).
Goed, zei hij. Morgen ga jij opzeggen.
Komende 2 maanden oriënteren, 2 maanden bedrijven scannen, 2 maanden gesprekken voorbereiden en solliciteren.
Gericht schieten, laatste 2 maanden werk afbouwen, geef een feest en iedereen een hand en 1 september begin jij bij je nieuwe werkgever.

Ja, Ja.
Dat deed ik dus even niet. Ik had nog niet het zelfvertrouwen dat het ook werkelijk zo zou gaan werken.
Dus regelde mijn werkgever dat maar voor mij. Kreeg in mei dus te horen dat ik tot 1 oktober de tijd heb om iets anders te vinden.
En ik dacht, na 2 weken pisnijdig te zijn geweest: 1 oktober? Je bedoelt 1 september.
Kreeg een outplacement aangeboden, en heb daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Al die tijd ben ik meer dan positief over mijn nabije toekomst gebleven en heb vol vertrouwen mijn nieuwe kennis toegepast in talloze gesprekken bij werving en selectiebureaus.

Gefocust op 1 eindeloos geweldig lijkende baan ben ik gewapend met wat ik werkelijk te bieden heb de gesprekken aangegaan.
Ik weet precies wat ik wil, kan, wat het bedrijf nodig heeft en ik kan het nog mooi verwoorden ook.
Trouwpak past ook nog dus uiterlijk zat het ook goed.

Na het eerste gesprek wist ik al met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat dit wel eens een voltreffer zou kunnen zijn. Wij konden niet meer om elkaar heen
Vlak voor mijn vakantie had ik een 2de gesprek, en al snel een 3de, afrondend gesprek over arbeidsvoorwaarden.

Yep!
Volgende week donderdag begint deze blije jongen bij een blije nieuwe baas.
Leuke mensen, mooi product, leuk werk, plaatje klopt.
Voortaan alle woensdagmiddagen vrij om te doen en laten wat ik wil, samen met Marnix.
In plaats van “thuiswerken” met een schuldgevoel.
Niet in salaris achteruitgegaan, variabele werktijden, actieve personeelsvereniging, allemaal prettig.

Eindelijk laat na een donkere tijd de zon zich zien.
Gevoelsmatig dan.
Want Timofeef, Paulusma en zelfs mijn grote favoriet van Leur hebben een hardwerkend volk met een zomer vol nattigheid en donkere wolken laten zitten.
Ik heb mijn eigen zon gecreëerd. Uitgestraald wat ik ECHT wil en dat ook aangetrokken.
Het is namelijk WEL mogelijk. Zaken over je afroepen maarrrr:
Be careful what you wish for!

Dan weten jullie dat vast.

Ik ga weer in de zon zitten.
Hasta la vista!


Paul