Onder columnisten is het een ongeschreven regel om over alles te schrijven, behalve over supermarktervaringen. Gewoon omdat iedereen daar wel wat over te melden heeft. En een columnist wil niet iedereen zijn maar schrijft zijn of haar persoonlijke gedachtegoed, voor iedereen. Misschien is dat wel het verschil tussen een blog en een column. Toch ga ik die regel vandaag gedeeltelijk aan mijn laars lappen. Dan maar voor de Hoge Raad van het Verbond van Ongeschreven Regels. Ik zal mij met opgeheven hoofd verweren en zeggen dat het een roep was van mijn columnistenhart.
Ik doe bijna elke dag boodschappen. De budgetcoaches op tv zeggen wel dat dit niet verstandig is omdat ik me volgens hen niet kan beheersen, maar ik doe het toch. Ik weet namelijk niet wat ik over 3 dagen wil eten en hou er van om mezelf dagelijks te verrassen. Vlak voor het einde van mijn werkdag surf ik even naar ah.nl, tik een ingrediënt in waar ik zin in heb en print vervolgens een receptje uit. Daar ga ik dan mee naar Albert, koop het en kook het. Ideaal.
Twee weken geleden maakte ik een uitstapje naar de Plus. Ik hoefde geen receptje uit te printen omdat ik nog wat in de koelkast had staan van de dag daarvoor, maar had gewoon wat kleine dingetjes nodig. Om diefstal van rookwaar tegen te gaan hebben ze bij de Plus een automaat waar je na een druk op je merk een bonnetje krijgt dat je bij de kassa in moet inleveren. Dat bonnetje moet je dan scannen in een andere automaat en dan krijg je je waar voor je geld. Toen ik bij de 2e automaat was zag ik dat er in de opvangbak een pakje Camel lag. Mijn eerste gedachte was: hebben is houwen. Mijn tweede: eerlijk duurt het langst. Ik pakte het pakje en bracht het naar de kassa. Waarschijnlijk zou de koper het nooit op komen halen, maar ja voor mijn gevoel had ik een goede daad gedaan.
De dag daarna had ik met een collega afgesproken om samen met mij muurverf te kopen. Mijn huiskamer was toe aan wat anders. Ik wist wat ik wilde dus binnen 10 minuten stonden we al bij de verfmengbalie. Daar kon ik kiezen uit verfmerken waarmee ik mijn kleuren kon laten mengen. Het huismerk was minstens de helft goedkoper, maar ik besloot uiteindelijk om toch een A-merk te nemen. Voor mijn huiskamer moest het gewoon goed zijn. Ik moest 1 emmer van 10 liter hebben en 1 van 5. De mengbaas gaf me 3 emmers van 5 omdat de 10-liter emmers op waren. Hij zei dat ik een bonnetje zou krijgen waarop stond dat ik 2x 5 liter kreeg voor de voordelige prijs van een 10-liter emmer. Dit scheelde toch weer iets.
Ik gaf de kassajuffrouw mijn bonnetje en legde haar uit waarom ik die gekregen had. Ze rammelde wat op haar kassa in en noemde een bedrag dat veel lager was dan ik had uitgerekend. Ik zei dat het bedrag volgens mij niet klopte en legde opnieuw uit waar het bonnetje voor was en telde de 3 emmers. Ze rammelde opnieuw wat op haar kassa en noemde hetzelfde bedrag. Ik keek haar verbaasd aan en ze liet me haar scherm zien. Daar kon ik zo op het eerste gezicht weinig uit opmaken en omdat ik me wat opgelaten voelde omdat er ook nog mensen achter mij in de rij stonden te wachten heb ik maar afgerekend.
In de auto heb ik het bonnetje nog eens goed bekeken en na 3x kijken zag ik dat er 1 emmer niet was afgerekend. Mijn eerste gedachte was: teruggaan. Ik vertelde mijn collega hoe ik was en dat ik dat zelfs bij een pakje sigaretten had. Hij zei: ‘Joh, niet doen, dit is je cadeau omdat je gisteren het pakje sigaretten hebt teruggegeven.’
Ik heb het bonnetje ondertussen weggegooid, maar heb nog steeds de neiging om terug te gaan en mijn plichtsbesef te volgen. Want is dit nou karma of een dommig foutje van de kassajuffrouw?
Thanks voor de kook-boodschap-inspiratie 