Angst is begrijpelijk als het gaat om doodgaan. Zo keek ik jaren geleden in de wijd opengesperde ogen van mijn vader, toen ik samen met mijn broers onverwacht aan zijn bed stond, op een IC, ergens in Zuid-Spanje. ‘O God,’ zei hij, ‘ik ga dood, anders zijn jullie hier niet.’ Mijn vader sloeg de spijker op zijn kop. En dus loog ik glashard voor het goede doel. We kwamen mijn oom en tante aflossen, want die wilden graag terug naar Nederland. Langzaam zag ik de onversneden angst uit zijn groen met bruine ogen wegtrekken.
En liefde? Maakt liefde bang? Mijn ex had één levensgrote angst en dat was dat hij mij zou verliezen. Wat ik ook deed of liet, zijn angst werd niet minder. Sterker nog, hoe meer ik hem gerust stelde, en mijn leefruimte vrijwilliger kleiner en kleiner maakte, hoe groter zijn angst. Ongewild en onbewust sleepte hij me in zijn angst. Na ons einde oefeninggesprek nam ik me heilig voor: ‘Vanaf NU laat ik me niet meer leiden door angst.’
Een ander voorbeeld. Goede vriendin D. heeft al jaren een verhouding. Zij is getrouwd, hij is getrouwd. Ups en downs, en veelal een tranendal voor haar, met af en toe een verdwaalde vrijpartij van hooguit een half uur. ‘Hij is zo bang dat het uitkomt’, fluistert ze. Weggaan bij zijn vrouw doet hij niet, zegt hij vanaf dag één. Bang voor wat er dan komt.
F. heeft bruine krullen, bruine heldere ogen, stralende lach, humor, is sportief en onmetelijk lief. Echt een cadeautje. Hij wil dolgraag een leuke en lieve vriendin ontmoeten waar hij helemaal voor kan gaan. Er is één maar. Hij durft niet meer. Heeft teveel meegemaakt, zegt hij. Teveel drama. ‘Ik wil niemand meer kwetsen’, zei hij laatst toen hij kwam eten. ‘En je wilt zelf ook niet meer gekwetst worden?’, vroeg ik. En dus doet hij niks en wacht hij op betere tijden die mogelijk nooit komen.
Ik denk wel eens dat ik banger om niet lief te hebben dan wel. Ik hou oprecht van liefde. Ben een fontein van liefde, in de vorm van een vrouw*. Heb inmiddels ontdekt dat liefde blijft bestaan, puur en precies zoals ik het heb ervaren op het moment dat ze voorbij kwam. Het moment van in elkaar opgaan, versmelten, connectie, koestering en verstrengelen. En het bijzondere is dat niemand die liefdesherinnering kan vertroebelen. Nou ja, niemand behalve…. jijzelf.
Durf jij nog te gaan voor liefde?
Liefs,
Sterre
* Uit Verlicht leven, Tijn Touber.
