De laatste keer dat ik 'ik hou van je' wilde zeggen... deed ik het niet. Weer niet. Ik moet toegeven dat ik er niet goed in ben. Ik bel niet zoals Stevie Wonder mensen op om te zeggen dat ik van ze hou.
Ik vertel mijzelf graag dat ik een zelfstandig, vrijgevochten vrouw ben en die zeggen dit soort dingen niet. En dat, besef ik al schrijvend, slaat helemaal nergens op. Het is makkelijk om je kwetsbaarheid te verbergen achter een perfect gecreëerd zelfbeeld. Ik bewonder mensen die zich kwetsbaar opstellen omdat zij daarmee hun kracht laten zien.
Pas geleden liet een vriendin zien hoe prachtig kwetsbaar en krachtig zij is. Met een dichtgeknepen keel en een snik in haar stem las ze haar afscheidswoorden voor aan haar vader. Ze haalde de mooie herinneringen aan maar had ook een verwijt. Waarom heeft hij haar nooit verteld dat hij van haar hield? De enige keer dat ze hem de woorden ‘ik hou van je’ heeft horen zeggen was tegen de arts die hem de levensbeëindigende spuit toediende. En terwijl ze het papiertje met de afscheidsrede dichtvouwde sprak ze haar laatste woorden tegen haar vader, ‘ik hou van je papa’.
De woorden raakten me keihard en sindsdien heb ik een nu of nooit gevoel. Tot nu toe ging ik er gemakshalve van uit dat de mensen van wie ik hou het wel weten. Dat geeft me een veilig gevoel maar het is tijd dat ik uit mijn comfortzone stap. Ik wil verder en niet meer mijn neus stoten tegen de veilige grens. De kansen nu te pakken in plaats van deze te laten liggen, voor het te laat is.
Ik heb met mezelf afgesproken het persoonlijk aan die mensen te vertellen van wie ik onvoorwaardelijk hou. En met persoonlijk bedoel ik niet via de telefoon, sms of het mailen van het YouTube filmpje van Stevie Wonder.
Ik vind het doodeng maar ik weet dat ik het niet hoef te zijn. Die angst heb ik namelijk ook zelf bedacht. Mijn perfect gecreëerde zelfbeeld is toe aan een ander gezicht. Ik ga het spreken laten veranderen in goud...
madastoria@gmail.com
